Soms komt er zo’n game voorbij die je meteen opvalt door z’n presentatie. Mouse: P.I. For Hire is er zo eentje. Met een stijl die rechtstreeks uit de jaren ’30 lijkt te komen en gameplay die verdacht veel weg heeft van klassieke shooters, probeert deze titel zich te onderscheiden in een overvolle markt. Maar lukt dat ook?
Laat ik meteen duidelijk zijn: deze game draait om class.
Vanaf het moment dat je de game opstart, word je een zwart-wit wereld ingetrokken die voelt als een interactieve tekenfilm uit de vroege Disney-jaren. Denk aan rubber hose animatie, zeer overdreven uitdrukkingen en een sfeer die ergens tussen Cuphead en een klassieke noir detectivefilm hangt.
Je speelt als Jack Pepper, een cynische muis met een pistool en een verleden, wat wonderlijk genoeg perfect past in dat disney-plaatje. De voice-over en dialogen ademen pure detective noir, compleet met droge humor en die herkenbare, stoere, nonchalante houding die we ook wel kennen van o.a. Sin City.
Old-school knallen
Onder die stijlvolle laag schuilt een vrij rechttoe rechtaan shooter. Verwacht geen revolutionaire mechanics, maar wel solide gunplay. Het tempo ligt hoog en het scala aan wapens is divers genoeg om gevechten interessant te houden, en ze af te handelen op jouw manier. Of je nou graag met een klassieke Tommy Gun loopt te ratelen (in deze game met een knipoog ‘James Gun’ genoemd), of liever met dynamietstaven loopt te gooien, er is voor ieder wat wils.
De levels liggen verspreid over Mouseburg, en omvatten een varieteit aan omgevingen. Je wordt vrij lineair door de levels geleid, waarbij er wel regelmatig op lastig bereikbare plekjes collectibles te vinden zijn. Dit werkt allemaal prima, maar zorgt er ook voor dat de game soms wat voorspelbaar aan begint te voelen. Je weet vaak wat er gaat komen, en echt verrast word je zelden. Hierdoor ontbreekt er tegen het einde wel wat diepgang en afwisseling.
Performance
Ik heb de game voor zo’n 80% gespeeld op de ROG Ally X (via Steam) en voor dit apparaat is deze game bij uitstek geschikt. Zelfs op de hoogste grafische settings draait de game daar een stabiele 90 fps, en houdt je beatterij het ook 4-5 uur vol. Hier profiteert de game duidelijk van de minder veeleisende zwarte-zwitte werelden.
Laadtijden zijn kort, het herladen van een checkpoint als je dood bent geschoten gaat razendsnel, en crashes heb ik niet gehad. We kunnen dus spreken van een technisch prima afgewerkt geheel.
Conclusie
Mouse: P.I. For Hire is een game die je vooral speelt voor de vibe. De unieke visuele stijl en sterke presentatie tillen de ervaring naar een hoger niveau, maar de gameplay zelf blijft iets te oppervlakkig om echt hoge ogen te gooien. Is dat erg? Niet per se. Als je zin hebt in een stijlvolle shooter met een duidelijke identiteit, zit je hier goed. Verwacht alleen geen game die het genre opnieuw uitvindt.
Samenvatting van de videoreview
In de studio nemen redacteuren Hans en Jeffrey plaats om het te hebben over Mouse P.I. For Hire, een game die vorige week is verschenen en spelers terugbrengt naar een klassieke, bijna Disney-achtige wereld vol muizen en noir-sfeer. Hans heeft de game uitgebreid gespeeld en deelt in dit gesprek zijn ervaringen, terwijl Jeffrey hem door de verschillende onderwerpen loodst.
Jeffrey trapt af met de vraag hoe hij die wereld moet typeren en verwijst naar de klassieke Mickey Mouse-cartoonstijl. Hij komt niet helemaal op de naam van de animatiestijl, waarop Hans hem helpt: Rubber Hose Animation. Dat is de herkenbare, elastische tekenstijl die je kent uit oude Disney-tekenfilms, en Mouse P.I. For Hire leunt daar duidelijk op, compleet met subtiele knipogen zoals een cameo van Steamboat Willie ergens in de spelwereld.
Vervolgens wil Jeffrey weten wat voor type game dit eigenlijk is. Hans legt uit dat het een bijzondere mix is: een klassieke shooter met een duidelijk detectiverandje, gegoten in een jaren 30 noir-stijl die doet denken aan films als Sin City. De game brengt al die elementen bij elkaar tot één geheel, waarbij de visuele stijl en thematiek nauw verweven zijn met de gameplay.
In de game kruip je in de huid van Jack Pepper, een muizendetective in de stad Mouseburg. Al in de naam zit een knipoog naar kaas – Pepper Jack – en volgens Hans hangt de hele wereld vol met kaasgrappen en woordspelingen, iets waar hij zelf erg van geniet. Jack is verwikkeld in een grote hoofdzaak, maar tijdens het spelen komen daar verschillende side cases bij, zodat je in totaal zo’n vijf à zes zaken kunt oplossen. Om die zaken rond te krijgen, reis je naar verschillende locaties in Mouseburg, waar je aanwijzingen verzamelt en ondertussen in vuurgevechten belandt met criminelen, robots en andere vijanden.
Visueel valt vooral op dat de game volledig in zwart-wit is, net als de oude cartoons. Jeffrey vraagt zich af of dat niet eentonig wordt. Hans geeft toe dat hij zich daar vooraf ook zorgen over maakte, maar prijst hoe de ontwikkelaars variatie weten te creëren binnen die beperkingen. Mouseburg bevat uiteenlopende omgevingen – van een moeras tot een circus – die, ondanks het zwart-witpalet, duidelijk van elkaar verschillen en fris blijven ogen. Eén van de leukste momenten vindt hij een bezoek aan een filmset: in een omkering van de realiteit is daar juist kleur, waardoor je opeens kort in kleur speelt – een bewuste schok voor de zintuigen.
Qua gameplay ligt de nadruk, zo benadrukt Hans, sterk op het schieten. De balans helt duidelijk naar de shooter-kant: je bent veel in gevecht en constant aan het knallen, terwijl het zoeken naar clues en het oplossen van puzzels meer tussendoor gebeurt. Er zijn wel puzzels, verborgen collectibles en stukjes platforming – je kunt onder andere comics, kranten en baseballkaarten vinden door goed rond te kijken en schakelaars juist te bedienen – maar als je shooters niet leuk vindt, zal deze game je vermoedelijk uiteindelijk ook niet pakken.
Wanneer Jeffrey doorvraagt naar het detective-element, schetst Hans hoe je voortdurend met zaken bezig bent, variërend van vermissingszaken tot corruptie en moord. Clues liggen verspreid over de levels: soms vind je ze op een nachtkastje, soms door met personages te praten, soms door juist iemand neer te schieten of een mini-boss of boss te verslaan. Na elke missie keer je terug naar je kantoor, dat in een klein wijkje ligt met een paar winkels, een bar en een plek om wapens te upgraden. In je kantoor hangt een klassiek prikbord waarop je de gevonden clues ophangt; het spel verbindt automatisch de juiste aanwijzingen met elkaar, wat weer nieuwe leads oplevert die je naar nieuwe locaties sturen.
Over die locaties is Hans positief: hij heeft de game uitgespeeld in ongeveer twintig uur en schat dat hij in die tijd een stuk of twaalf verschillende plekken heeft bezocht. De variatie in omgevingen houdt de game interessant en draagt bij aan de wereldbouw. Toch ervaart hij één duidelijke teleurstelling: zonder waarschuwing belandt hij opeens in de eindmissie. Na het verslaan van de laatste baas blijkt dat hij niet meer kan terugkeren om openstaande side cases af te ronden of collectibles te verzamelen, en dat vindt hij jammer. Wie alles wil halen, zal opnieuw moeten beginnen met een New Game.
Jeffrey concludeert dat, als dit de grootste minpunten zijn, het ernaar uitziet dat Mouse P.I. For Hire een sterke titel is. Hans nuanceert dat: het is zeker een goede game, maar niet zonder gebreken. De game mist voor hem uiteindelijk wat diepgang; hij had gehoopt op meer puzzels en creativiteit in het oplossen van zaken. Omdat de nadruk zo zwaar op het schieten ligt, begint de gameplay na verloop van tijd wat repetitief te voelen – op een bepaald moment verlangde hij echt weer even naar rustiger speurwerk en nieuwe puzzels.
Aan de shooter-kant valt er wel het een en ander te waarderen. Je begint met één wapen, maar ontgrendelt gaandeweg een behoorlijk arsenaal van naar schatting negen verschillende wapens, allemaal met hun eigen karakter. Zo is er een klassieke Tommy gun, hier omgedoopt tot James Gun als knipoog naar de regisseur, een kettingzaag en een rocket launcher. De vijandentypes zijn minder gevarieerd: exclusief de bazen denkt Hans dat er niet veel meer dan zeven of acht verschillende soorten tegenstanders zijn, wat bijdraagt aan het gevoel van herhaling.
Een belangrijk pluspunt vindt Hans de voice-acting en de algemene wereldbouw. De stem van hoofdpersoon Jack Pepper past perfect bij het noir-detectivebeeld: een doorrookte, rauwe stem die het karakter direct neerzet. Ook andere personages, zoals een reporter voor wie je foto’s moet maken, worden volgens Hans overtuigend ingesproken door goede stemacteurs. Dat alles bij elkaar zorgt voor een sterk geheel waarin de wereld geloofwaardig en sfeervol aanvoelt.
Op de vraag naar speelwijze vertelt Hans dat hij de game op Steam heeft gespeeld. Ongeveer 80% van zijn speeltijd was op een handheld – de ROG Ally – en de overige 20% op zijn desktop-pc. Technisch draait de game uitstekend: op de handheld speelt hij op ultra-instellingen met een stabiele 90 frames per seconde, zonder crashes of framedrops. De relatief bescheiden grafische eisen zorgen er ook voor dat je op de ROG Ally zo’n vijf uur op één batterijlading kunt spelen.
Dat biedt Jeffrey meteen de kans voor een kleine plug: op het kanaal xbnl.tv zijn meer ROG Ally-specials te vinden, met voorbeelden van games die goed op het apparaat draaien en een overzicht van de toppers. Hij moedigt luisteraars aan om het kanaal te checken als ze meer willen weten over geschikte games en ervaringen met de handheld.
Aan het eind van het gesprek vraagt Jeffrey Hans om tot een eindoordeel en cijfer te komen. Hans geeft Mouse P.I. For Hire een acht: een solide score voor een game waar hij twintig uur veel plezier aan heeft beleefd en meerdere keren hardop om heeft gelachen. De humor sluit goed aan bij zijn smaak, de gameplay is degelijk genoeg om te vermaken en het verhaal weet te boeien, al blijft het dus wat oppervlakkiger dan hij had gehoopt en kan de actie repetitief aanvoelen. Hoger dan een acht vindt hij daarom niet terecht, maar dat cijfer is volgens hem absoluut verdiend.
Jeffrey wijst er nog op dat de game rond de dertig euro kost, wat hij, in combinatie met zo’n twintig uur speeltijd, een aantrekkelijke prijs-kwaliteitverhouding noemt. De game is volgens hem te spelen op alle grote platformen: PlayStation, Steam, Xbox en Nintendo Switch, waarbij Hans bevestigt dat de Switch-versie ook beschikbaar is. Voor iedereen die de stijl interessant vindt, is het volgens hen een duidelijke aanrader.
Tot besluit bedankt Jeffrey Hans voor de review en spreekt hij de luisteraars toe. Hij vraagt hen om te abonneren op het kanaal en een duimpje omhoog te geven als ze deze videoreview waarderen, zodat ze notificaties krijgen bij nieuwe uploads. Wie wil meepraten over Mouse P.I. For Hire of andere games, wordt uitgenodigd om aan te haken op de Discord, waarvan de informatie op xbnl.tv te vinden is. Nadat hij iedereen een fijne voortzetting wenst, neemt Hans afscheid met een luchtig “Doei”, en sluit daarmee de bespreking van Mouse P.I. For Hire in stijl af.