De aarde die kapot is, een nieuwe en vreemde planeet ergens ver weg in de ruimte die een mogelijke uitweg biedt, jij op onderzoek die kant op. Aphelion heeft alle ingrediënten om een supervet verhaal neer te zetten. Waarom lukt dit dan niet?
De eerste trailer zette een heerlijke toon neer. Je stort neer op een onbewoonde planeet, ver van huis en alles is tegen je. Aan jou om te overleven en de missie om te onderzoeken of deze planeet leefbaar zou kunnen zijn voor de mensheid door te zetten. Ondertussen tref je ook nog sporen aan van een eerdere expeditie en wordt er jacht op je gemaakt door een mysterieus wezen. Dit had een heerlijke game met een fijn verhaal kunnen worden. Dat werd het alleen niet.
Ontwikkelaar DON’T NOD laat het merendeel van die interessante setting juist liggen om er een simpel liefdesdrama van te maken. Sporen van een eerdere expeditie en wat hun voorgangers daar te zoeken hadden? Nee, spijt van het stuklopen van de relatie tussen Thomas en Arianne is belangrijker. Wat dat wezen is dat op je jaagt? Bijzaak, elkaar weer vinden en nog iets meer mijmeren op waar het mis ging. Dat is waar het om draait.
Ook de rest van de game is helaas niet wat ik ervan hoopte. De controls zijn stroperig, de animaties houterig en totaal niet passend bij het drama waar het verhaal je in wil zuigen en de actiesegmenten zijn saai en voorspelbaar. Zonde.
Samenvatting van de video review
De game trok vorig jaar de aandacht met een sfeervolle trailer tijdens het Summer Game Fest, wat bij velen de hoop wekte dat Don’t Nod weer terug was op het niveau van hun eerdere successen. Na een reeks minder succesvolle titels hoopten fans dat Aphelion een vergelijkbare impact zou hebben als spellen zoals Tell Me Why of Jusant.
De eerste indrukken van Renco waren aanvankelijk positief. Het eerste hoofdstuk van de game is spectaculair en zet de toon als een actiegame in de stijl van Uncharted. De speler begint in een ruimteschip dat is neerstort, waarbij de twee hoofdpersonages moeten ontsnappen uit het brandende wrak door te klimmen, klauteren en slingeren. Dit begin wordt omschreven als “top”, maar helaas blijkt dit niveau niet representatief te zijn voor de rest van de ervaring.
Narratieve misstappen: Drama boven exploratie
DON’T NOD staat bekend om hun sterke storytelling, maar bij Aphelion lijkt de studio de plank mis te slaan. Het overkoepelende verhaal is op zichzelf interessant: de aarde is stervende door vervuiling en overbevolking, waardoor de mensheid een nieuwe planeet genaamd Persephone moet gaan verkennen voor vestiging.
Echter, de uitvoering van dit verhaal richt zich veel te veel op het persoonlijke drama tussen de twee hoofdpersonages, Arianne Montclaireen Thomas Cross. Zij hadden in het verleden een relatie die stuk is gelopen, en de game besteedt een onevenredige hoeveelheid tijd aan hun onderlinge frustraties en spijt. Dit haalt de speler uit de ervaring, omdat het personage-drama de overhand neemt terwijl de personages zich op een onbekende, mysterieuze planeet bevinden. Zelfs wanneer de twee gescheiden zijn na de crash, blijven ze in zichzelf mompelen over hun relatie in plaats van zich te focussen op overleving of de interessante ontdekkingen op de planeet, zoals mysterieuze bouwwerken. Dit gebrek aan focus op het “grotere plaatje” is een groot minpunt.
Gameplay-problemen en inconsistentie
Wat de gameplay betreft, wordt Aphelion geplaagd door inconsistentie en een gebrek aan polishing. Renco beschrijft de besturing als “stroperig” en niet lekker aanvoelend voor een actiegame. Enkele specifieke frustraties die worden genoemd zijn:
- De Grappling Hook: Dit hulpmiddel werkt niet intuïtief. In plaats van dat de speler de vrijheid heeft om te bewegen, verwacht de game dat acties op een heel specifieke, voorgeschreven manier worden uitgevoerd. Soms moet je naar een rand lopen om automatisch af te dalen, terwijl je op een ander, identiek punt juist wel moet springen om niet te sterven.
- Algemene beweging: Het personage blijft vaak achter kleine objecten, zoals “stoeprandjes”, hangen en knoppen moeten soms meermaals worden ingedrukt voordat er een actie volgt.
Visuele presentatie en animaties
Op visueel vlak biedt de game een gemengd beeld. Er zitten zeker mooie vistas in de game, maar de variatie in omgevingen is zeer beperkt. De speler krijgt hoofdzakelijk twee (of maximaal drie) types omgevingen te zien: een dorre woestijnplaneet met veel bruin zand en rotsen, of een bevroren gedeelte met sneeuw. Hoewel dit er aanvankelijk goed uitziet, wordt het op den duur eentonig.
Een groter punt van kritiek zijn de character models en animaties. Hoewel de modellen zelf nog acceptabel zijn, worden de animaties omschreven als houterig en lelijk. Renco vergelijkt de kwaliteit zelfs met die van oudere Bethesda-games. Vooral in een game die probeert een zwaar, emotioneel verhaal te vertellen, werken deze gebrekkige animaties averechts op de dramatische impact.
Conclusie
Wie hoopte op de wederopstanding van DON’T NOD komt met Aphelion bedrogen uit, een game met een prima setting waar vervolgens veel te weinig mee gedaan wordt. Tel daar de stroperige besturing, onovertuigende voice-acting en voorspelbare actiegedeelten bij op en je kunt niet anders concluderen dan dat dit geen Game of the Year-contender is. Voor wie Game Pass heeft zou je het nog eens kunnen proberen, maar verder is dit helaas niet een titel die ik je aan zou raden.