Er zijn van die games die je al overweldigen voordat je überhaupt de controller hebt opgepakt. Final Fantasy VII Rebirth is zo’n game. Het middendeel van Square Enix’ ambitieuze driedelige remake van het origineel uit 1997 is kolossaal van opzet, bomvol content en soms zelfs iets té veel van het goede. Toch geldt: zodra je in de wereld van Cloud, Aerith en de rest bent beland, wil je er eigenlijk niet meer weg.
Rebirth pakt de draad op waar FF7 Remake eindigde. Cloud en zijn vrienden verlaten Midgar en trekken de grote wijde wereld in, op jacht naar de gevreesde Sephiroth. Het verhaal volgt grotendeels de route van het origineel – van Kalm tot Junon, Costa del Sol, Gongaga en verder – maar Square Enix is niet bang om af te wijken van de bekende paden.
De personages vormen het kloppende hart van Rebirth. De relaties tussen Cloud, Tifa, Aerith, Barret en Red XIII zijn uitgebreid en geloofwaardig uitgewerkt. Regelmatig weet de game je te raken met oprechte emotionele momenten, en dat is knap voor een verhaal dat veel spelers al tientallen jaren kennen. Juist tijdens de rustigere scènes schittert Rebirth het meest.
Het vechtsysteem bouwt voort op Remake en combineert realtime actie met tactische pauzes. Elk personage speelt uniek en naarmate de game vordert, groeit ook de strategische diepgang. De gevechten voelen vloeiend, spectaculair en bevredigend aan. De nieuwe Synergy-aanvallen zijn een uitstekende toevoeging en zorgen voor nog meer dynamiek tijdens gevechten. Toch blijft er voor mij één gemis overeind: waar is de echte turn-based combat gebleven?
De open wereld is enorm en gevarieerd, met zes grote regio’s die allemaal hun eigen identiteit hebben. Er is werkelijk van alles te doen: sidequests, Chocobo-uitdagingen, uitkijkpunten, minigames, kaartspellen en nog veel meer. En daar zit meteen ook een probleem. Sommige activiteiten zijn fantastisch, terwijl andere vooral voelen als opvulling. Queen’s Blood is zonder twijfel een van de hoogtepunten; een verrassend diep kaartspel waar je moeiteloos uren in kunt verdwijnen. Daartegenover staan diverse minder geïnspireerde sidequests en minigames die repetitief aanvoelen en het tempo van de game flink onderuit halen.
Onderaan de streep is dit echter een game die je wel gespeeld moet hebben, dus mocht je deze titel nog niet op de PS5 gespeeld hebben dan is dit een prima moment om in te stappen.
Samenvatting van de video review
Met Final Fantasy VII Rebirth vervolgt Square Enix zijn ambitieuze remake van de iconische JRPG. Waar Final Fantasy VII Remake vooral draaide om de gebeurtenissen in Midgar en de introductie van Cloud, Avalanche en de strijd tegen Shinra, gooit Rebirth de deuren naar de buitenwereld wagenwijd open. Volgens Theo, die voor XBNL ook het eerste deel reviewde, levert dat een veel groter avontuur op dat op veel vlakken indruk maakt, al zijn er ook enkele duidelijke kanttekeningen.
De grootste verandering zit in de opzet van de wereld. In tegenstelling tot het eerste deel, dat grotendeels lineair was, kiest Rebirth voor een afwisseling tussen open gebieden en meer traditionele verhaalsegmenten. De speler trekt door grote regio’s waarin volop ruimte is voor verkenning, voordat het verhaal weer een meer lineaire richting inslaat. Die afwisseling werkt volgens Theo in eerste instantie uitstekend. De eerste open wereld voelt indrukwekkend aan, zowel qua schaal als presentatie. Het is een omgeving die uitnodigt om rond te kijken, zijactiviteiten op te pakken en de wereld beter te leren kennen.
Toch ontstaat er na verloop van tijd een probleem. Hoewel iedere nieuwe regio er anders uitziet en visueel veel variatie biedt, blijken de activiteiten die je er uitvoert vaak sterk op elkaar te lijken. Veel sidequests en optionele bezigheden volgen een vergelijkbare structuur. Zo moet je regelmatig een speciale vogel opsporen of vangen, objecten verzamelen of bepaalde locaties onderzoeken. In elke nieuwe regio keren vergelijkbare opdrachten terug, vaak met slechts kleine variaties. Daardoor ontstaat het gevoel dat de open wereld soms vooral gevuld wordt om de kaart voller te maken, in plaats van om echt nieuwe ervaringen te bieden.
Dat betekent niet dat er niets leuks te beleven valt buiten het hoofdverhaal. Een van de opvallende hoogtepunten is bijvoorbeeld Queens Blood, een uitgebreid kaartspel dat verspreid door de wereld gespeeld kan worden. Theo vergelijkt het gevoel zelfs een beetje met Gwent uit The Witcher 3. Het is zo’n activiteit waar je ongemerkt uren in kunt verliezen, simpelweg omdat het leuk genoeg is om los van de rest van de game te spelen.
Meer diepgang in combat en personages
Waar Rebirth volgens Theo echt uitblinkt, is het gevechtssysteem. De realtime combat uit Remake keert terug, maar wordt op meerdere manieren uitgebreid. Spelers kunnen nog steeds vrij bewegen tijdens gevechten, aanvallen uitvoeren en speciale vaardigheden activeren, terwijl een tactisch pauzemoment ruimte biedt om vaardigheden en magie te selecteren.
Tegen gewone vijanden kun je vaak redelijk agressief spelen, maar zodra sterkere tegenstanders of bosses hun opwachting maken, wordt het belangrijk om beter na te denken over je aanpak. Vijanden hebben verschillende zwaktes en weerstanden, waardoor het essentieel wordt om de juiste elementen en vaardigheden te gebruiken. Theo merkt op dat hij tijdens de moeilijkere gevechten veel vaker wisselde tussen personages om optimaal gebruik te maken van hun unieke kwaliteiten.
Juist die verschillen tussen de speelbare personages blijven een sterk punt. Tifa blinkt bijvoorbeeld uit in snelle melee-combo’s en het opbouwen van schade, terwijl andere teamleden weer hun eigen specialisaties hebben. Daarnaast introduceert Rebirth een nieuw systeem met zogenaamde synergie-aanvallen. Wanneer personages voldoende vaardigheden hebben gebruikt, kunnen zij gezamenlijke aanvallen uitvoeren die niet alleen krachtig zijn, maar ook een extra tactische laag toevoegen aan de gevechten.
Aanvankelijk moest Theo wennen aan de vernieuwde skill tree en de nieuwe manier waarop vaardigheden worden vrijgespeeld. Toch groeide zijn waardering naarmate hij verder speelde. Het systeem biedt meer diepgang dan in het eerste deel zonder dat het onoverzichtelijk wordt. Nieuwe mogelijkheden worden geleidelijk geïntroduceerd, waardoor spelers voldoende tijd krijgen om ermee vertrouwd te raken.
Ook de groep personages groeit verder. Bekende gezichten zoals Cloud, Tifa, Aerith, Barret en Red XIII krijgen gezelschap van nieuwe teamleden. Volgens Theo zorgen deze toevoegingen niet alleen voor meer variatie in gameplay, maar ook voor nieuwe dynamiek binnen de groep. De personages zijn opnieuw zorgvuldig uitgewerkt en krijgen voldoende ruimte om hun persoonlijkheid te laten zien.
Een prachtig avontuur dat voelt als een tussenstuk
Verhaaltechnisch draait Rebirth vooral om de achtervolging van Sephiroth. Cloud en zijn metgezellen verlaten Midgar en reizen de wereld rond om hem op te sporen. Toch merkt Theo dat het verhaal soms de kenmerken draagt van een middendeel binnen een grotere trilogie. Hoewel er voortdurend nieuwe ontwikkelingen zijn en er meer achtergrondinformatie over de personages wordt onthuld, voelt de centrale verhaallijn relatief eenvoudig.
De echte kracht zit volgens hem vooral in de onderlinge relaties tussen de personages. Naarmate het avontuur vordert, kom je meer te weten over hun verleden en de gebeurtenissen die hen gevormd hebben. Daardoor krijgt het verhaal extra emotionele lading. Tegelijkertijd benadrukt Theo dat Rebirth absoluut niet bedoeld is als instappunt voor nieuwe spelers. Wie het eerste deel niet gespeeld heeft, zal veel belangrijke context missen en moeite hebben om de gebeurtenissen goed te volgen.
Op audiovisueel vlak maakt de game vrijwel voortdurend indruk. De verschillende gebieden zien er schitterend uit en laten zien waartoe de hardware in staat is. Van uitgestrekte graslanden tot verlaten en verwoeste landschappen: iedere regio heeft een eigen sfeer en identiteit. Volgens Theo zijn er regelmatig momenten waarop je simpelweg even stilstaat om van het uitzicht te genieten.
Ook de muziek is opnieuw van hoog niveau. De soundtrack ondersteunt de verschillende locaties en gebeurtenissen perfect en draagt sterk bij aan de sfeer van het avontuur. Op technisch gebied draait de game bovendien stabiel. Hoewel de framerate soms wat inzakt tijdens de meest veeleisende momenten, kwam Theo nauwelijks bugs of andere technische problemen tegen.
Conclusie
Final Fantasy VII Rebirth is een overweldigend, maar indrukwekkend meesterwerk met een paar duidelijke tekortkomingen. De game overlaadt je met content en niet alles is even sterk uitgewerkt. Maar wanneer alles samenkomt, laat Rebirth zien waarom Final Fantasy VII nog altijd zo geliefd is.
Het verhaal neemt risico’s die je zelden ziet bij een grote franchise, de personages zijn beter uitgewerkt dan ooit en de wereld is schitterend om in te verdwalen. Voor fans van het origineel, RPG-liefhebbers en iedereen die de game nog niet op andere platforms heeft gespeeld, is de Xbox-versie een uitstekende manier om deze reis alsnog mee te maken.