Het is het jaar 2330. De aarde is kapot en de mensheid heeft zich verspreid over de sterren. Jij bent een ruimtereiziger die zich aansluit bij Constellation, een groepering die op zoek is naar mysterieuze buitenaardse artefacten. Terwijl je verschillende planeten bezoekt raak je betrokken bij grote conflicten tussen verschillende facties en ontdek je dat die artefacten allemaal met elkaar verbonden zijn.
De game beloofde honderden planeten en een enorm universum om te verkennen. En hoewel we dat gekregen hebben zit daar ook meteen een flinke tweestrijd. Ja, dat universum is groot, maar het voelt ook vaak leeg aan met een hoop kale, lege planeten waar weinig te beleven is. Toch zit Starfield bakken vol met content. Na bijna 40 uur spelen raak ik nog altijd afgeleid door alle side content en fantastische missies die de game te bieden heeft. Toegegeven, niet alle missies zijn even leuk, maar de grotere faction missies zijn genieten.
Helaas is de game door al zijn vele menu’s en submenu’s wel behoorlijk onoverzichtelijk. Een verwonding en hoe dit op te lossen? Succes met doorspitten van menu’s. Idem voor het upgraden van wapens en ruimtepakken en ook de diverse quest en tasks zitten achter zo’n menu verscholen.
Verder kent de game best wel wat bugs. Zo heb ik de eerste uren tientallen crashes gehad en werden sommige missies gebugged. Een aanpassing in de settings loste dit op, maar slordig is het wel.
Voor de rest is dit een game waar ik me gewoon prima mee vermaak. Het is geen GOTY-contender, maar dat hoeft ook niet altijd.
Samenvatting van de video review
Toen Starfield in 2023 verscheen, was het misschien wel één van de meest besproken releases van het jaar. Bethesda beloofde een gigantisch sciencefiction-universum waarin spelers volledige vrijheid kregen om planeten te ontdekken, facties te joinen en hun eigen ruimteavontuur vorm te geven. Maar ondanks alle hype bleek de ontvangst verdeeld. Voor veel spelers voelde Starfield als een ambitieuze, maar tegelijkertijd ouderwetse RPG die technisch en inhoudelijk niet altijd wist te leveren wat vooraf werd beloofd.
Nu, enkele jaren later, is de game opnieuw relevant dankzij de release op PlayStation 5 en de Complete Edition met alle updates en DLC. Voor Renco was dit hét moment om alsnog serieus in Starfield te duiken. Waar hij de game eerder meerdere keren probeerde op te starten zonder echt door de openingsuren heen te komen, besloot hij nu door te zetten. En juist dat blijkt belangrijk, want Starfield is volgens hem een game die pas na verloop van tijd echt begint te klikken.
Die eerste uren zijn namelijk allesbehalve indrukwekkend. Het verhaal begint stroef en weinig duidelijk. Je start als een mijnwerker op een afgelegen planeet, raakt een mysterieus object aan en wordt vrijwel direct een ruimteschip in gestuurd. Vervolgens beland je bij Constellation, een organisatie die op zoek is naar meer van die vreemde artefacten. Volgens Renco slaagt de game er in het begin nauwelijks in om duidelijk te maken waarom dit allemaal belangrijk is. Het voelt eerder alsof je van locatie naar locatie wordt gestuurd zonder echte emotionele betrokkenheid of een duidelijk doel.
Toch veranderde zijn mening langzaam naarmate hij meer tijd in de game stopte. Inmiddels zit hij rond de veertig uur speeltijd, terwijl hij de main story nog niet eens heeft uitgespeeld. Dat komt vooral doordat hij constant wordt afgeleid door sidequests en activiteiten op allerlei planeten en in verschillende steden. En juist daar zit volgens hem één van de sterkste kanten van Starfield.
Sidequests, vrijheid en typische Bethesda-charme
Niet alle sidecontent is even goed, maar sommige questlijnen maken oprecht indruk. Vooral de missies rondom Ryujin Industries, een megacorporatie op de planeet Neon, blijven hangen. Wat begint met een simpele sollicitatie groeit uit tot een uitgebreide reeks sabotage- en stealthmissies waarbij je computers hackt, bewijsmateriaal plant en uiteindelijk betrokken raakt bij een groot intern schandaal binnen het bedrijf. Volgens Renco laat die questlijn zien wat Starfield had kunnen zijn als de game consistenter was geweest.
Daar tegenover staan echter talloze simpele fetch quests die vooral dienen als opvulling. Veel missies komen neer op heen en weer reizen tussen NPC’s of het ophalen van objecten, zonder dat daar echt interessante gameplay tegenover staat. Toch bleef hij ze vaak doen, deels uit completionisme, maar ook omdat de game regelmatig nét genoeg interessante momenten biedt om je nieuwsgierig te houden.
Die wisselvalligheid zie je volgens hem overal terug. Ook grafisch voelt Starfield als een mix van indrukwekkende en verouderde elementen. De grote steden, ruimteschepen en space stations zien er regelmatig prachtig uit, zeker qua schaal en sfeer. Neon wordt meerdere keren genoemd als één van de meest geslaagde locaties in de game. Maar tegelijkertijd blijven de animaties een groot probleem. NPC’s hebben stijve gezichten en ogen vaak emotieloos, alsof ze uit een veel oudere generatie games komen.
Daarnaast merkt hij op dat veel gebieden leeg aanvoelen. Buiten de grote hubs bestaan veel planeten vooral uit zandvlaktes, rotsen en verspreide flora en fauna. In het begin probeerde hij nog alles te scannen en elke planeet uitgebreid te verkennen, maar na verloop van tijd verdween die motivatie volledig. De schaal van het universum is indrukwekkend op papier, maar volgens hem ontbreekt het vaak aan betekenisvolle content om die schaal echt interessant te maken.
Een game vol frustraties, maar ook verrassend veel plezier
Dat probleem wordt versterkt door de enorme hoeveelheid laadschermen. Naar buiten lopen, een gebouw binnengaan, een lift gebruiken of tussen planeten reizen: bijna alles onderbreekt de gameplay met een loading screen. In eerste instantie stoorde hij zich daar niet enorm aan, maar hoe langer hij speelde, hoe opvallender het werd. Op een gegeven moment beschrijft hij zelfs een situatie waarin hij een NPC volgde naar een balkon, alleen om eerst een laadscherm te krijgen voor een piepkleine ruimte waar praktisch niets te doen was. Dat soort momenten halen volgens hem continu de flow uit de game.
Ook verschillende gameplaysystemen voelen onnodig ingewikkeld of omslachtig. Vooral de menu’s krijgen kritiek. Blessures, upgrades, wapens en armor zijn vaak verstopt achter lagen submenu’s, terwijl de game nauwelijks uitlegt wat bepaalde stats of effecten precies doen. Veel systemen voelen daardoor als trial-and-error in plaats van intuïtieve RPG-mechanics.
Toch betekent dat niet dat Starfield geen sterke punten heeft. Het bouwen van ruimteschepen noemt Renco bijvoorbeeld verrassend leuk. Hoewel het systeem weinig directe invloed heeft op de gameplay, vond hij het enorm tof om zijn schip volledig naar eigen smaak aan te passen. Uiteindelijk bouwde hij zelfs een versie van de Normandy uit Mass Effect na, puur omdat het kon. Dat soort creatieve vrijheid is volgens hem typisch Bethesda en één van de redenen waarom hij toch steeds terug bleef komen.
Ook de soundtrack krijgt veel lof. De orkestrale muziek versterkt het gevoel van avontuur en ontdekking enorm. Vooral tijdens het verkennen van planeten of het rondvliegen in de ruimte weet de soundtrack precies de juiste sfeer neer te zetten.
Uiteindelijk komt Renco dan ook uit op een opvallend positieve conclusie. Ondanks alle frustraties, technische beperkingen en verouderde designkeuzes heeft hij zich simpelweg goed vermaakt met Starfield. Niet omdat de game perfect is, maar omdat er genoeg momenten in zitten waarop de ambitie en sfeer wél samenkomen. Voor hem is het geen Game of the Year-kandidaat en zeker niet de revolutionaire space-RPG waarop veel mensen hoopten, maar wel een game waar hij tientallen uren plezier uit heeft gehaald.
Conclusie
Starfield is anno 2026 nog steeds een rommelige en inconsistente game, maar tegelijkertijd ook een enorm ambitieuze sandbox waarin sci-fi liefhebbers gemakkelijk tientallen uren kunnen verdwalen.
Ja, er zitten meer bugs in dan zou moeten, ja er zijn een hoop lege planeten en exploratie is niet altijd even interessant, maar de game heeft ook genoeg leuks te bieden. De quests en faction quests zitten erg goed in elkaar, het bouwen van je ruimteschip is leuk, de muziek is fantastisch. Deze game is geen Game of the Year-kandidaat, maar wel een dik pakket aan vermakelijke content.