Soms heb je een game die je meteen overtuigt. Pragmata doet het anders. Die moet groeien. Wat begint als een “prima shooter met een leuke gimmick”, verandert langzaam in een verslavende mix van hacken, knallen en continu schakelen. En precies dát maakt deze game zo verrassend goed.
Als er één game was waarvan ik hoopte dat ‘ie zou verrassen, dan was het Pragmata wel. Een nieuwe IP van Capcom, een opvallende setting en een gameplay-hook die net even anders is dan de standaard shooter. Maar ja… we weten allemaal hoe dat kan lopen. Leuke ideeën, matige uitwerking. En eerlijk? In het begin was ik daar ook een beetje bang voor.
Want de eerste uren voelde Pragmata vooral als: “oké, dit is prima.” Lekker schieten, beetje puzzelen, maar niets waarvan je denkt: dit is bijzonder. Totdat de game langzaam begint te laten zien wat ‘ie echt in huis heeft. En dan valt alles op z’n plek.
Meer dan alleen schieten
Pragmata draait om één ding: je kunt vijanden niet zomaar kapotschieten. Eerst moet je ze hacken. Dat doe je via een puzzelachtig raster waarin je een route moet uitstippelen om zwakke plekken bloot te leggen. Pas daarna kun je schade doen.
Klinkt als iets dat de flow breekt. Doet het niet.
Sterker nog: het maakt de combat juist interessant. Terwijl vijanden op je afstormen, ben je continu keuzes aan het maken. Ga je voor extra damage? Pak je een node voor health? Of neem je een risico en hoop je dat je niet geraakt wordt? Eén fout en je kunt opnieuw beginnen.
En precies dat zorgt ervoor dat je constant scherp blijft. Dit is geen hersenloze shooter, dit is nadenken terwijl alles om je heen probeert je om te leggen.
Gelukkig helpt het dat de gunplay zelf gewoon goed is. Het voelt snel, soepel en doet denken aan Vanquish. Je hebt genoeg wapens tot je beschikking — van shotguns tot zware lasers en ondersteunende gadgets — en vooral op hogere moeilijkheidsgraden merk je dat je keuzes ertoe doen.
Daarbij helpt het dat de game steeds nieuwe vijanden en situaties introduceert. In het begin is het nog vrij rechttoe rechtaan, maar later krijg je combinaties van enemies die elkaar versterken en je dwingen om anders te spelen. Dat houdt het fris.
Het moment dat het klikt
Wat Pragmata echt goed doet, is dat het groeit terwijl je speelt. In eerste instantie lijkt het vrij rechtlijnig, maar hoe verder je komt, hoe meer systemen er bijkomen. Nieuwe hacking-varianten, andere puzzels, mechanics die nét anders werken dan je gewend bent.
Zelfs simpele dingen kunnen je ineens laten struikelen omdat de game subtiel iets verandert. En dat is precies waarom het blijft boeien.
De setting helpt daar ook bij. De maanbasis begint vrij standaard, maar al snel kom je in veel gevarieerdere omgevingen terecht — van industriële zones tot een soort geprinte stad en zelfs groenere gebieden. Het zorgt ervoor dat het nooit eentonig wordt.
Het verhaal, met Hugh en Diana, doet wat het moet doen. De dynamiek groeit richting een vader-dochterband, maar mist soms wat opbouw. Waar The Last of Us daar echt de tijd voor neemt, voelt het hier af en toe wat abrupt. Jammer, want de basis is er wel.
Visueel zit het goed dankzij de RE Engine, al ogen sommige materialen een beetje ‘plastic’. Audio is gewoon solide: wapens voelen krachtig, robots klinken zoals je verwacht en de soundtrack doet z’n werk zonder op de voorgrond te treden.
Conclusie
Pragmata is zo’n game die je moet blijven spelen om te waarderen. Waar het begin nog wat twijfels oproept, groeit het uit tot een verrassend sterke en vooral leuke ervaring. De combinatie van hacken en schieten werkt, de combat voelt goed en de game blijft zichzelf vernieuwen.
Niet alles is perfect — vooral het verhaal had sterker gekund — maar wat hier staat, is gewoon een hele goede game. Een game die begint als “prima”… en eindigt als iets dat je eigenlijk niet meer weg wilt leggen.
Beluister hier de volledige videoreview: