Een maand geleden heeft Bungie de game Marathon uitgebracht. Inmiddels hebben we tientallen uren in de game doorgebracht. In deze videoreview delen Jelle, Michel en Rik hun indrukken en weten zij host Niels te overtuigen de game ook aan te schaffen.
Voor wie het gemist heeft, eerst nog meer even wat info over de game. Eerder schreven we al over Marathon, een futuristische extraction shooter met PvPvE-elementen van Bungie. Spelers kruipen in de huid van zogeheten Runners en trekken naar Tau Ceti IV om loot te verzamelen, opdrachten uit te voeren en weer levend te ontsnappen. Onderweg krijgen ze niet alleen te maken met computergestuurde vijanden, maar ook met andere spelers die op dezelfde buit uit zijn. De game verscheen in maart 2026 voor PS5, Xbox Series X|S en pc, met ondersteuning voor cross-play en cross-save.
Bij de release bestaat Marathon uit meerdere maps. Die maps zijn relatief compact opgezet, waardoor ontmoetingen met andere spelers vaak snel kunnen ontstaan. Meestal trek je er met een squad op uit, maar solo spelen is ook mogelijk. Een run draait om verkennen, gevechten aangaan, waardevolle spullen meenemen en op tijd een extractiepunt bereiken voordat alles verloren gaat.
De basis van de game draait om risico en beloning. Spelers nemen hun eigen uitrusting mee, vinden onderweg nieuwe wapens en upgrades en proberen hun loot veilig mee terug te nemen. Daarbij gebruikt Marathon verschillende Runner shells, uiteenlopende wapentypen en een seizoensstructuur die de online ervaring verder moet uitbreiden. Daarmee positioneert Bungie de game als een competitieve multiplayer-shooter waarin actie, progressie en overleven centraal staan. Hoe pakt dat uit? In deze video review delen we onze indrukken na een maand Marathon gespeeld te hebben:
Samenvatting van de video review:
Marathon wordt in bovenstaande video review besproken als een extraction shooter die vooral sterk is in de spanning die tijdens een run kan ontstaan. Typische Marathon-momenten zitten volgens de Jelle, Michel en Rik in situaties waarin een sessie langzaam opbouwt en pas aan het einde echt kantelt: je hebt al veel loot verzameld, denkt richting extractie te kunnen, en dan blijkt er toch nog een vijandig team in de buurt te zitten. Vooral op maps als Outpost, waar de Heat Cascade spelers naar binnen dwingt, ontstaan dat soort confrontaties bijna vanzelf. Marathon weet spelers dan ook op het puntje van hun stoel te houden. Juist die combinatie van tijdsdruk, risico en het besef dat een goede run alsnog kan mislukken, zien ze als kenmerkend voor Marathon.
De basis van de game wordt door als erg sterk beoordeeld. De centrale gameplayloop – droppen, contracts uitvoeren, AI-vijanden bevechten, loot verzamelen en op tijd extracten – werkt volgens hen verslavend goed. Dat komt in de eerste plaats door de gunplay, die duidelijk de Bungie-signatuur draagt: wapens voelen goed en schieten is direct bevredigend. Daarnaast helpt het dat de maps voldoende eigen karakter hebben. Perimeter en Dire Marsh worden meer gezien als traditionele maps waar je de systemen leert kennen, terwijl Outpost zich onderscheidt door zijn compactere opzet, verticale lagen en de manier waarop de map via events spelers dichter op elkaar zet. Daardoor voelt Marathon niet als een reeks losse potjes, maar als een systeem waarin kaartkennis, timing en positionering steeds belangrijker worden.
Tegelijkertijd is de game volgens de heren opvallend slecht in het uitleggen van zichzelf. De onboarding wordt meermaals genoemd als een van de grootste zwakke punten. Nieuwe spelers krijgen weinig houvast, de interface is niet erg intuïtief en belangrijke systemen ontdek je vaak pas na meerdere uren spelen. Dat geldt niet alleen voor loot en contracts, maar ook voor de structuur van de classes. Marathon kiest nadrukkelijk voor class-based gameplay, met rollen die teamspel veel belangrijker maken dan in bijvoorbeeld Arc Raiders. Er zijn classes die gericht zijn op support, scouting, tanking of stealth, en dat maakt squadgevechten tactischer. Je moet niet alleen goed schieten, maar ook begrijpen welke rol de tegenpartij speelt en hoe je als team op elkaar aansluit. Dat is inhoudelijk een sterk punt, maar het vergroot tegelijk de afstand tot spelers die solo spelen of minder tijd hebben om zich in de systemen te verdiepen.
Over de lore en het verhaal wordt positief gesproken, maar ook daar klinkt dezelfde terughoudendheid door. Ze vinden de wereld, stijl en achtergrond van Marathon interessant, en zien dat Bungie opnieuw een overtuigend sciencefictionuniversum heeft neergezet. Alleen komt die lore tijdens het spelen zelf maar beperkt over. Veel verhaal zit verstopt in codexteksten, kleine omgevingsdetails en cutscenes tussen matches door, terwijl spelers juist op die momenten bezig zijn met loadouts, contracts en overleg met hun team. Daardoor blijft het verhaal op afstand, ondanks dat het duidelijk aanwezig is. De vergelijking met FromSoftware komt niet voor niets voorbij: de wereld lijkt rijk genoeg om in te duiken, maar de game vraagt wel dat je daar zelf moeite voor doet. Voor sommige spelers is dat aantrekkelijk, voor anderen maakt het de lore minder toegankelijk dan nodig.
De endgame, Cryo Archive, wordt besproken als het duidelijkste voorbeeld van wat Marathon goed doet en tegelijk waarom de game niet voor iedereen zal werken. Deze map is pas later beschikbaar, vraagt flinke progressie en is bedoeld als endgame-content voor spelers die de rest van het spel echt beheersen. Volgens Michel en Jelle is Cryo Archive het hoogtepunt van Marathon, juist omdat alles daar samenkomt: kaartkennis, voorbereiding, risico, teamcoördinatie en druk van andere squads. Tegelijk is het ook de meest onverbiddelijke content van de game. Je moet sleutels en resources verzamelen, systems activeren, steeds dieper de map in en uiteindelijk ook nog een ingewikkelde extractie voltooien. Wie daarin faalt, verliest niet alleen loot maar vaak ook zeldzame voortgang. Dat maakt Cryo Archive spannend en memorabel, maar ook exclusief. De map is sterk ontworpen, maar laat ook zien dat Marathon weinig concessies doet aan spelers die minder uren maken of geen vast team hebben.
De review wordt afgesloten met een gesprek over de toekomst van Marathon. De kansen liggen volgens de heren vooral in de kwaliteit van de basis: de gunplay, de spanning per run, de mapopbouw en de endgame zijn sterk genoeg om van Marathon een blijvende game te maken. De uitdaging zit vooral in toegankelijkheid en spelersbehoud. De vergelijking met Arc Raiders laat dat goed zien: waar Arc Raiders het extraction-genre toegankelijker maakt, kiest Marathon voor meer diepte en meer frictie. Dat levert een toegewijde groep spelers op, maar maakt de drempel ook hoger. In een druk liveservice-landschap is dat een risico, omdat nieuwe spelers snel afhaken en concurrentie groot is. Bungie zal dus manieren moeten vinden om nieuwkomers goed op te vangen, zonder de eigen identiteit van de game te verliezen. Verbeterde onboarding, slimme playlists, een goede seizoensreset en misschien op termijn alternatieve modi of zachtere instapopties lijken daarbij cruciaal.
Conclusie
Marathon is een PvEvP extraction shooter die uitblinkt in gunplay, spanning en teamgerichte gameplay, maar die daar ook een duidelijke keerzijde aan heeft. De game biedt een sterke en goed doordachte basis, met maps en systemen die veel diepgang hebben en een endgame die voor fanatieke spelers echt iets toevoegt. Daar staat tegenover dat de onboarding stroef is, de lore wat afstandelijk blijft en een deel van de content voor casual of solo spelers moeilijk bereikbaar is. Juist daardoor maakt Marathon veel indruk op spelers die bereid zijn zich erin vast te bijten, maar is het minder vanzelfsprekend dat een breder publiek ook aangehaakt blijft. Liefhebbers van het genre kunnen echter rekenen op een fantastische tijd met Bungie’s nieuwste shooter en wij kunnen Marathon dan ook van harte aanbevelen!