Remakes. We worden er de laatste tijd mee doodgegooid. Sommigen uiterst welkom en extreem geslaagd en anderen verdienen het stempel niet eens. Met Ocarina of Time komt er weer een titel aan waarbij een remake erg welkom is, maar… Wordt dit wel een échte remake?
Een échte remake. Dat is wat mij betreft wat Capcom nu al een aantal jaren bijzonder succesvol doet met Resident Evil. Ze nemen het origineel, onderzoeken wat die titels nu zo succesvol maakte en bouwen vervolgens de gehele game compleet opnieuw op. Dingen die minder goed werkten worden geschrapt, nieuwe ideeën worden toegevoegd en uiteindelijk krijg je zo een game waar nieuwkomers in kunnen stappen en kennis kunnen maken met de serie, maar waar tegelijkertijd de veteranen van de serie hun geliefde titel die ze al zo goed kennen compleet opnieuw kunnen beleven. Een ander voorbeeld is wat Square Enix doet met de remake van Final Fantasy VII.
Aan de andere kant van het spectrum zitten de games waarbij slechts de assets in een nieuwe engine gegoten worden en misschien de controls iets gemoderniseerd worden. Games die dan wat mij betreft meer een veredelde remaster zijn dan een volwaardige remake. Volg je me nog?
En dan zijn er de games die daartussenin vallen. Games die weliswaar helemaal opnieuw opgebouwd worden, met compleet nieuwe graphics, muziek, voice acting en controls, maar waarvan degenen die het origineel gespeeld hebben onmiddellijk zien dat ze eigenlijk een stokoude game aan het spelen zijn. En net in deze categorie vrees ik dat de remake van Ocarina of Time gaat vallen.
Star Fox laat me twijfelen over Zelda
Onlangs kwam de remake van Star Fox uit, een remake van Lylat Wars, of Star Fox 64 die in 1997 op de Nintendo 64 verscheen. Een game die ik als 10-jarig kereltje ontzettend veel gespeeld heb. Uren en uren heb ik in de Arwing, Landmaster en Blue Marine doorgebracht op zoek naar de highscores om medailles mee te verdienen. De remake heb ik dan ook bij release onmiddellijk gehaald en in mijn Switch 2 geduwd. Het duurde maar één level en ik zat er weer helemaal in. Wat een heerlijke nostalgische trip down memory lane. De personages, de levels, de muziek. Het is één groot feest van herkenning. En dat is ook direct wat er eigenlijk mis is met deze titel.
Ja, de game is compleet opnieuw opgebouwd. Nieuwe graphics, hagelnieuwe cutscenes, nieuwe voice acting, strakke controls. So far, so good. Maar op het internet lees je ook vooral dat de game ontzettend kort is. De campaign is dan ook in een halfuur tot drie kwartier uit te spelen. Goed, je kunt in een enkele run niet alle planeten aandoen en dus moet je hem minstens een keer of drie uitspelen, maar dan nog blijven er slechts enkele uren over. Voor een game van 55 euro is dat mager.
Nogmaals, ik heb hier als kind erg veel tijd ingestoken en dus beleef ik hem ook anders dan een totale nieuwkomer, maar ik snap de kritieken wel. Sterker nog, ik ben het er mee eens. Het grootste probleem van Star Fox is wat mij betreft dan ook dat je in feite een stokoude game in een nieuw jasje aan het spelen bent. De levels zien er mooi uit maar zijn, behalve grafisch dan, exact hetzelfde als de levels waar ik bijna 30 jaar geleden al doorheen vloog. Dialogen tussen crewmates? Min of meer hetzelfde. Enemy placement? Hetzelfde. Geheimen binnen de levels? Hetzelfde. Met andere woorden, dit is niks meer dan een mooiere versie van een 30 jaar oude game en dus is dit niet een échte remake.
Lastig project
Niet om Star Fox nu helemaal af te zeiken, in tegendeel, ik vermaak me er prima mee. Het speelt heerlijk weg en is een prima game voor even tussendoor, maar van Ocarina of Time wil ik meer. Dit moet een échte remake worden.
Ocarina of Time kwam namelijk ook alweer 28 jaar geleden uit. Destijds een game die zijn tijd ver vooruit was. De game liet je op je gemakje kennis maken met de 3D wereld, de besturing en de combat en pas daarna liet hij je los om de wereld zelf te gaan verkennen. Geen hints, geen markers, slechts een aanwijzing in de trant van: ‘zie je die berg? Aan de voet ligt een dorpje waar de bewoners wat problemen hebben. Ga daar maar eens kijken’. Je mocht het allemaal lekker zelf uitzoeken en dat was fantastisch! Niet voor niks is dit nog altijd de hoogst beoordeelde game op Metacritic ooit.
Maar. Dit is niet een game die je simpelweg een paar nieuwe graphics geeft, wat nieuwe cutscenes en misschien wat voice acting, want dan val je door de mand. Daar is de game echt te oud voor. Dan gaat namelijk opvallen dat de wereld eigenlijk best klein en leeg is, combat te eenvoudig, puzzels te simpel en vooral te obvious. Dan gaat opvallen dat dit een hele oude game is en dan trek je alleen de doelgroep die deze game 28 jaar geleden al gespeeld heeft.
Tegelijkertijd moet je er ook weer voor zorgen dat de titel wel herkenbaar blijft. Met een game als Ocarina of Time die door zovelen geliefd wordt is dit dan ook een behoorlijk lastig project. Je ontkomt er namelijk niet aan dat je deze echt opnieuw op moet bouwen, dat je er nieuwe dingen aan toe moet voegen, puzzels opnieuw in elkaar moet zetten, de wereld en zijn inwoners opnieuw moet bedenken, maar dat je tegelijkertijd het DNA van het origineel intact moet zien te houden. Je moet er een échte remake van maken en Nintendo heeft daar nog niet een briljant track record als je het mij vraagt.
Remakes hebben ze zat uitgebracht. Maar echte remakes. Even een willekeurige greep uit de remakes van Nintendo. Pokémon Heartgold en Soulsilver, The Legend of Zelda: Link’s Awakening, Super Mario RPG. Games die weliswaar nieuwe graphics en quality of life verbeteringen kregen, maar feitelijk nog steeds dezelfde game waren als het origineel.
We hebben nog helemaal niks gezien van de remake van Ocarina of Time behalve een korte teaser trailer, dus er valt nog weinig over te zeggen. Toch ben ik er dankzij Star Fox een beetje bang voor geworden dat we wederom vrijwel dezelfde game gaan krijgen met alleen nieuwe graphics en de nodige quality of life verbeteringen. Ga ik dat opnieuw kopen en spelen? Jazeker, maar ik hoop wel op meer. Zouden ze stiekem toch bij Capcom aangeklopt hebben voor wat pointers? Laten we het hopen.
