Lieve Crimson Desert,
We moeten even praten.
Dit wordt niet zo’n ‘het ligt niet aan jou, het ligt aan mij’-gesprek. Integendeel, dit is er eentje die ik eigenlijk al tijden geleden had moeten voeren, maar ik maar bleef uitstellen. Want ja, als ik het hardop zeg, dan wordt het ineens echt.
Ik heb inmiddels bijna 200 uur samen met je mogen besteden. Tweehonderd. Dat is geen ‘we zijn nog maar net aan het daten’. Dat is samen door modder rollen, fouten maken, opnieuw beginnen en steeds weer terugkomen. En het ergste? Ik heb nog niet eens alles van je gezien en ik betrap mezelf erop dat ik je expres langzamer speel. Alsof ik weet dat, als ik je uit heb, er een soort leegte ontstaat waar geen enkele backlog tegenop kan.
Weet je wat het is? Jij verraste me niet één keer; je blijft me verrassen.
Ik herinner me nog dat moment, ergens in het begin, dat ik dacht: oké, ik heb je nu door. Mooie wereld, solide combat, we kennen het trucje van vele voorgangers. En toen besloot jij ineens om alle regels die ik dacht te begrijpen overboord te gooien. Een gevecht dat compleet uit de hand liep omdat de omgeving ineens meedeed. Vijanden die niet netjes op hun beurt wachtten, maar me gewoon collectief wilden slopen. En ik? Ik overleefde het niet omdat ik beter was, maar omdat ik me aanpaste.
Dat is jouw truc. Jij dwingt me om aanwezig te zijn.
Je combat is geen systeem, het is een gesprek. Soms fluister je: precies timen, rustig lezen wat er gebeurt. En soms schreeuw je: chaos, improvisatie, pure paniek terwijl ik probeer te onthouden welke knop ook alweer ‘niet doodgaan’ is. En het werkt. Elke klap voelt alsof hij ertoe doet. Niet omdat er een getalletje verandert of er een health bar een stukje zakt, maar omdat de wereld reageert. Omdat jij reageert.
En dan je omgeving: ik moet je daar echt een compliment voor geven, ook al ga je daar waarschijnlijk een beetje ongemakkelijk van worden. Je voelt niet als een speeltuin die speciaal voor mij is gebouwd. Je voelt als een plek die er al was voordat ik aankwam. NPC’s die gewoon hun eigen leven leiden, conflicten die niet stoppen omdat ik even een andere kant op loop, systemen die blijven draaien zonder dat ik ze constant hoef te activeren, oorlogen die doorgaan of ik er nou aan meedoe of niet.
Ik heb uren aan je verspild, en ik bedoel dat als het grootste compliment dat ik je kan geven. Uren waarin ik geen quest volgde, geen doel had, maar gewoon bestond in jouw wereld. Een heuvel beklimmen omdat het kan. Een gevecht aangaan dat ik waarschijnlijk niet ga winnen (maar toch deed). Gewoon kijken wat er gebeurt als ik iets doe wat niet helemaal zo hoort. En jijij j, beloont dat. Niet altijd met goede loot of Abyssal goodies, maar met ervaringen.
En dat is misschien wel waar ik het meest voor gevallen ben: jij creëert ervaringen die niet kunstmatig voelen, maar als een gelukkige samenloop van omstandigheden die leiden tot een voor mij uniek gevormde herinnering.
Natuurlijk zie ik je imperfecties ook wel. Je bent soms rommelig. Af en toe iets té enthousiast met systemen die elkaar in de weg zitten. Er zijn momenten dat ik denk: oké, dit had iets strakker gemogen. En ja, er zijn stukken waar je performance even lijkt te denken ‘we doen vandaag gewoon ons best en dat moet maar goed genoeg zijn’. Maar eerlijk? Na 200 uur voelen die imperfecties als…perfectie.
Je bent ambitieus op een manier die tegenwoordig zeldzaam is. Niet dat veilige, berekende ‘we doen wat werkt’, maar dat roekeloze: ‘f*ck it we’ll do it live’ En ja, soms struikel je, maar meestal vang je jezelf op een manier die me alleen maar meer respect geeft voor wat je probeert te zijn. To err is to be human, zeggen ze, en jij, jij voelt door je fouten afentoe als mens, als een levend, ademend organisme met haar eigen willetje.
Ik merk dat ik je anders speel dan andere games. Minder gehaast. Minder gefocust op uitspelen of credits rollen. Alsof ik onbewust weet dat dit geen ervaring is die ik zomaar opnieuw ga krijgen. Alsof ik elke date een beetje probeer te rekken, omdat ik nog niet klaar ben om afscheid te nemen.
En misschien is dat het wel.
Niet dat je perfect bent. Niet dat je alles beter doet dan de rest. Maar dat je me het gevoel geeft dat ik weer even die speler ben die niet alles al heeft gezien. Die nog verrast kan worden. Die nog even kan verdwalen zonder meteen te denken aan optimalisatie, builds of efficiëntie.
Dus ja… ik denk dat ik het gewoon ga zeggen.
Ik ben een beetje verliefd op je.
En ik hoop stiekem dat je nog lang niet klaar met me bent.
Met modder op m’n schoenen en veel te weinig slaap,
– Die ene speler die ‘nog even die ene quest’ al 200 uur zegt.
