De afgelopen maanden heb ik het nieuws rond de studio achter MindsEye met enige verbazing gevolgd. Niet omdat één incident eruit sprong, maar juist omdat alles zich opstapelt. Het ene bericht lijkt nog niet geland, of het volgende dient zich alweer aan – en steeds wordt het beeld wat diffuser in plaats van scherper.
De meest recente ontwikkeling: medewerkers die een rechtszaak starten tegen Build a Rocket Boy, die studio die verantwoordelijk is voor de game Mindseye. Volgens een groep werknemers, gesteund door de IWGB Game Workers Union, is er zonder duidelijke communicatie monitoringsoftware geïnstalleerd op werkapparaten. Software van Teramind – een tool die niet alleen meekijkt, maar in dit geval volgens hen ook meeluistert en meeleest. Toetsaanslagen, schermactiviteit, microfoongebruik. Zelfs in thuiswerksituaties.
Software is verwijderd
Opvallend genoeg werd de software na protest: een collectieve klacht van zo’n veertig medewerkers, vrij snel weer verwijderd. Maar daarmee lijkt het probleem eerder verplaatst dan opgelost. Want wat is er precies verzameld? En waarom? Op die vragen blijft het vooralsnog stil. En juist dat stilzwijgen maakt het verhaal zwaarder dan nodig.
Het past in een patroon dat zich inmiddels lastig laat negeren. Eerder waren er al beschuldigingen rond gebrekkige communicatie bij ontslagen en mogelijk onrechtmatige contractbeëindigingen. Tegelijkertijd worstelt MindsEye zelf zichtbaar: een zwakke lancering, stevige kritiek en een weinig benijdenswaardige plek onderaan de lijst van Metacritic. Voeg daar reorganisaties en interne spanningen aan toe, en je krijgt het beeld van een studio die op meerdere fronten tegelijk onder druk staat.
Georganiseerde bedrijfsspionage
En dan wellicht het meest opvallends: de uitspraken van CEO Mark Gerhard, die de tegenvallende prestaties deels toeschrijft aan “georganiseerde sabotage en bedrijfsspionage”. Een verhaal dat medio 2025 begon en steeds vreemdere vormen aannam. Ik heb geprobeerd dat spoor te volgen, maar kwam al snel terecht in een wirwar van berichten die ronduit onsamenhangend gepresenteerd werden – zonder dat er concrete bewijzen op tafel lijken te liggen.
Te midden van alle verontrustende berichtgeving werkt de studio door aan updates, met onder meer een nieuwe missie genaamd Blacklist, die volgens Gerhard zelfs verband zou houden met de bredere situatie. Het is een opmerkelijke vermenging van realiteit en product, alsof de interne chaos langzaam het spel zelf binnendringt.
De rechtszaak over de vermeende surveillance voelt daarmee minder als een incident en meer als een symptoom. Wat speelt daar allemaal binnen die muren van Build a Rocket Boy?
